در ترازنامه‌ی بانک آینده، همه‌چیز هست جز «نقد». دارایی‌های عظیم، پروژه‌های چند‌هزار‌میلیاردی، زمین‌هایی که به اسم ثروت ثبت شده‌اند، و برج‌هایی که مثل قلعه‌های خاموش، بر خاک سرمایه خوابیده‌اند. اما پشت این ظاهر پرابهت، حقیقتی نهفته است: این ثروت، قابل خرج کردن نیست. بانک آینده نه فقیر است، نه غنی؛ در واقع، در وضعیتی معلق میان «مالکیتِ بی‌فایده» و «نقدینگیِ ناموجود» گرفتار شده است.